Darłowo, 11 listopada 2015 roku
Biało-czerwono. Tak było, jak w latach ubiegłych, w tym roku w Darłowie. W rocznicę odzyskania niepodległości darłowski rynek i budynki publiczne zostały udekorowane flagami państwowymi. Miejskie obchody rozpoczęła uroczysta Msza Święta za Ojczyznę, następnie wraz z kompaniami reprezentacyjnymi Garnizonu Darłowo, Szkoły Morskiej, Straży Granicznej, placówek oświatowych i mieszkańców miał miejsce przemarsz na plac Marszałka Józefa Piłsudskiego, gdzie odbyła się Manifestacja patriotyczna i złożenie kwiatów pod Pomnikiem Tysiąclecia Państwa Polskiego.
W drugiej części dnia odbył się Korowód Marcinowy, biegi Niepodległości dla młodzieży i dorosłych na Wyspie Łososiowej, Mecze Niepodległości, a wieczorem o godz.18.00 w Sali sportowej przy LO po "darłowsku" II wieczór patriotyczny - na narodowa nutę. W trakcie muzycznego wieczoru zaprezentowało się Przedszkole nr 2 im Janiny Porazińskiej, chór SP nr 3, uczniowie darłowskiego liceum, chór "Babunie" oraz Filip Karaś ze Szkoły Aktorskiej we Wrocławiu.
Więcej zdjęć z obchodów po kliknięciu w link, lub bezpośrednio na miejskim facebook'u Darłowo - Darłówko.
Z kart historii:
Warto przypomnieć, że na przełomie października i listopada 1918 r. wobec rozpadu monarchii austro-węgierskiej i zapowiedzi bliskiej klęski Niemiec Polacy coraz wyraźniej odczuwali, że odbudowa niepodległego państwa polskiego jest bliska. W Cieszynie już od 19 października 1918 r. działała i sprawowała funkcje rządowe Rada Narodowa Księstwa Cieszyńskiego pod przewodnictwem księdza Józefa Londzina. 28 października 1918 r. w Krakowie posłowie polscy do parlamentu austriackiego powołali Polską Komisję Likwidacyjną, która dwa dni później przejęła władzę w Galicji. Na jej czele stanął Wincenty Witos, przywódca PSL "Piast". 31 października rozpoczęto przejmowanie władzy w okupowanej przez Austro-Węgry części Królestwa. W nocy z 6 na 7 listopada w zajętym kilka dni wcześniej Lublinie powołano Tymczasowy Rząd Ludowy Republiki Polskiej, którego premierem został Ignacy Daszyński, przywódca galicyjskich socjalistów.
W Warszawie od września 1917 r. działała powołana przez Niemcy i Austro-Węgry Rada Regencyjna. Jej członkami byli książę Zdzisław Lubomirski, arcybiskup Aleksander Kakowski i hrabia Józef Ostrowski. W grudniu 1917 r. Rada Regencyjna utworzyła gabinet ministrów, na czele którego stanął Jan Kucharzewski.
Sytuację polityczną w Warszawie zmieniło w sposób zasadniczy przybycie 10 listopada 1918 r. specjalnym pociągiem z Berlina uwolnionego z twierdzy magdeburskiej Józefa Piłsudskiego. Na Dworcu Głównym powitał go m.in. reprezentujący Radę Regencyjną książę Zdzisław Lubomirski. Za Józefem Piłsudskim stała siła POW. Przyjazd Piłsudskiego do Warszawy wywołał powszechny entuzjazm jej mieszkańców i tylko o jeden dzień wyprzedził wiadomość o tym, że w okolicach Compiegne delegacja rządu niemieckiego podpisała zawieszenie broni, które kończyło działania bojowe I wojny światowej.
Rząd lubelski rozwiązał się, Rada Regencyjna ustąpiła, a Polska Komisja Likwidacyjna zaakceptowała istniejącą sytuację.
Piłsudski mając powszechne poparcie społeczne, przejął władzę od regentów, podkreślając w ten sposób jej ciągłość i legalny charakter. Piłsudski stał się rzeczywistym przywódcą tworzącego się państwa polskiego. Następnie 13 listopada 1918 szefowi rozwiązanego rządu lubelskiego Ignacemu Daszyńskiemu Piłsudski powierzył misję tworzenia nowego gabinetu. Zakończyła się ona jednak niepowodzeniem, przede wszystkim z powodu sprzeciwu stronnictw prawicowych, zwłaszcza Narodowej Demokracji. Ostatecznie 18 listopada pierwszy oficjalny rząd niepodległej Polski utworzył inny socjalista Jędrzej Moraczewski, który nie wzbudzał tak wielkich obaw prawicy, jak Daszyński.
Cztery dni później 22 listopada 1918 r. nowy rząd opracował, a Piłsudski zatwierdził "Dekret o najwyższej władzy reprezentacyjnej Republiki Polskiej". Na mocy tego dekretu, który był swego rodzaju ustawą zasadniczą, Piłsudski obejmował, jako Tymczasowy Naczelnik Państwa "Najwyższą Władzę Republiki Polskiej" i miał ją sprawować do czasu zebrania się Sejmu Ustawodawczego.
Dekretem z 28 listopada 1918 r. wybory do Sejmu zarządzone zostały na 26 stycznia 1919 r.
BPM